Niet het einde, maar een nieuwe vorm van verbondenheid
Soms komt er een moment in het leven waarop we voelen dat een taak is voltooid. Niet omdat het
enthousiasme verdwenen is, niet omdat het werk zijn waarde heeft verloren, maar omdat de tijd
zelf ons uitnodigt om los te laten. Dat loslaten is vaak moeilijk. Zeker wanneer een initiatief
jarenlang met liefde, toewijding en idealisme is gedragen.
Meer dan vijfentwintig jaar geleden begon een bijzondere weg. Een weg die ontstond vanuit een
diep persoonlijk verlies: het overlijden van een geliefd kind. Uit dat verdriet groeide echter ook een
verlangen om antwoorden te zoeken op vragen die het hart raken: Wat gebeurt er na de dood?
Kunnen gestorven geliefden nog nabij zijn? Hoe kunnen wij leren leven met een verlies dat nooit
helemaal verdwijnt?
Vanuit die zoektocht ontstonden lezingen, ontmoetingen en gesprekken. Sprekers werden
uitgenodigd, mensen kwamen samen, ervaringen werden gedeeld. Velen vonden herkenning,
troost en hoop. Niet zelden verlieten bezoekers een bijeenkomst met een lichter hart dan
waarmee zij waren gekomen. Het besef dat liefde sterker is dan de dood en dat verbondenheid
niet eindigt bij een afscheid, gaf velen moed om verder te gaan.
In al die jaren speelde Hans Stolp een belangrijke rol. Zijn woorden brachten voor velen nieuwe
inzichten en hielpen om anders naar leven, sterven en rouw te kijken. Maar achter elke lezing,
achter elke bijeenkomst en achter elke opname stonden ook mensen die vaak onzichtbaar bleven.
Mensen die organiseerden, voorbereidden, uitnodigden, opnamen maakten, teksten verspreidden
en steeds opnieuw ruimte schiepen voor ontmoeting.
Zo zijn er ook mensen zoals Maria Veldman, die jarenlang met grote trouw en liefde de boodschap
van Hans Stolp toegankelijk maakten voor duizenden anderen. Vijftien jaar lang werkte zij vrijwel
dagelijks aan haar pagina, gedreven door enthousiasme en de wens om anderen te inspireren.
Toen zij besloot ermee te stoppen, werd dat door velen met verdriet ontvangen. Tegelijkertijd werd
zichtbaar hoeveel mensen zij had geraakt en hoeveel betekenis haar inzet had gehad.
Misschien ligt daarin een belangrijke spirituele les. Het werk dat vanuit liefde wordt gedaan,
verdwijnt nooit werkelijk. De uiterlijke vorm kan ophouden te bestaan, maar de innerlijke werking
blijft voortleven in de harten van mensen. Een lezing eindigt, maar de gedachte die iemand heeft
meegenomen blijft. Een website verdwijnt, maar de troost die iemand heeft ontvangen blijft
aanwezig. Een stichting sluit misschien haar deuren, maar de ontmoetingen, inzichten en
herinneringen leven verder.
In de natuur zien we hetzelfde gebeuren. De boom laat in de herfst zijn bladeren los. Op het
eerste gezicht lijkt dat een verlies. Toch weten we dat het leven zich terugtrekt om op een andere
manier verder te gaan. Niets gaat verloren; het verandert slechts van vorm.
Misschien geldt dat ook voor de vele activiteiten die in de afgelopen decennia zijn ontstaan
rondom spiritualiteit, rouwverwerking en de blijvende verbondenheid met onze gestorven
geliefden. Misschien is de tijd gekomen om niet langer te kijken naar wat ophoudt, maar naar wat
is achtergelaten. Naar de honderden, misschien wel duizenden mensen die door deze
ontmoetingen steun hebben gevonden. Naar de harten die zijn geopend. Naar het vertrouwen dat
werd gewekt dat de dood niet het laatste woord heeft.
Wanneer een taak is voltooid, mogen wij haar met dankbaarheid neerleggen. Niet als een
nederlaag, maar als een vervulling. Dan wordt stoppen geen afscheid, maar een overgang. Een
stap naar een nieuwe fase van het leven.
Want uiteindelijk is de belangrijkste boodschap die al die jaren werd uitgedragen misschien wel
deze: liefde gaat door. Zij verandert van vorm, maar verdwijnt nooit. Verbondenheid blijft bestaan,
zelfs wanneer wegen uiteengaan. En wat met liefde is opgebouwd, blijft als een stille kracht
aanwezig in de levens van allen die erdoor zijn geraakt.
Daarom is dit geen verhaal over een einde.
Het is een verhaal over dankbaarheid.
Dankbaarheid voor allen die hebben gesproken, georganiseerd, geluisterd en gedeeld.
Dankbaarheid voor hen die troost hebben ontvangen en voor hen die troost hebben gegeven.
En bovenal dankbaarheid voor de onzichtbare draad van liefde die mensen met elkaar verbindt —
hier op aarde en over de grens van de dood heen.
In die blijvende verbondenheid mogen wij verdergaan, ieder op onze eigen weg, wetend dat niets
van werkelijke waarde ooit verloren gaat.
In liefde verbonden,
Joke Vrouenraets en team van Stichting Dichterbij dan ooit